Թրչունի մտածմունքը
Հովհաննես Թումանյան Ես ապրում էի մի փոքրիկ տան մեջԱռատ ու անփույթ,Աշխարհքն ինձ համար կլոր էր անվերջ,Կեղևը` կապույտ։ Նրանից հետո աչքս բաց արիՄի փոքրիկ բնում,Տեսա՝ աշխարհքը հարդից է շինած, Ու մայրս է շինում։ Մի օր էլ, բնից գլուխս հանած,Նայում եմ դես-դեն,Տեսնեմ՝ աշխարհքը տերևից շինած,Մեր բունը վրեն։ Հիմի թռչում եմ հեռո՜ւ, շատ հեռո՜ւ,Ամեն տեղ գընում,Բայց թե աշխարհքը ինչի՞ց … Continue reading Թրչունի մտածմունքը